Meydanı tərk edən siyasət ustaları

14:19 04-10-2018 | icon 183 | Siyasət
Meydanı tərk edən siyasət ustaları

Vaxtı ilə ölkə müxalifətinin “fikir babası” sayılan siyasətçilər vardı. Daha dəqiqi, onlar indi də var, yaşayırlar, sadəcə indi aktiv siyasətdən demək olar uzaqlaşıblar.

 

Hansı ki, həmin şəxslər müxalif düşərgənin əsas simalarından idilər, müsahibələri ilə fırtına yaradırdılar, siyasi mühiti maraqlı edirdilər.

Versus.Az musavat.com-a istinadən xəbər verir ki, Müsavatın sabiq başqanı İsa Qəmbər, AMİP lideri Etibar Məmmədov, keçmiş dövlət katibi Lalə Şövkət, sabiq baş prokuror, Ədalət Partiyasının sədri İlyas İsmayılov, AMİP sədrinin keçmiş müavini və sabiq deputat Nazim İmanov və digərlərinin adlarını bu kontekstdə sadalamaq olar.

 

Adlarını çəkdiyimiz bu siyasətçilərdən N.İmanov istisna olmaqla digərləri prezidentliyə namizəd olublar. 1998-ci ildə E.Məmmədov, 2003-ci ildə isə İ.Qəmbər seçkilərin əsas iddiaçıları olublar.

 

İ.Qəmbər 2014-ci ildə Müsavat başqanlığından getdikdən sonra siyasi fəaliyyətində müəyyən passivlik yaranıb. Bir müddət öncə səhhətində yaranan problemlərin də burada təsiri az deyil. Hazırda o Milli Strateji Düşüncə Mərkəzinin rəhbəridir və onu ara-sıra sosial şəbəkələrdə görmək mümkündür. Mətbuatda isə demək olar ki görünmür.

 

L.Şövkətin isə ümumiyyətlə, siyasətdən uzaqlaşdığını əminliklə söyləmək olar. 10 ilə yaxındır ki, xanım siyasətçi bir dəfə də olsun mətbuata çıxmayıb, sosial şəbəkə istifadəçisi isə deyil.

 

E.Məmmədov barədə də bunları demək olar. Doğrudur, onun bəzi vaxtlarda mətbuatda qısa açıqlamalarına rast gəlmək olur. Amma bu da siyasətlə məşğul olmaq anlamına gəlmir. Təsadüfi deyil ki, 2005-ci ildən etibarən AMİP lideri bir siyasi tədbirə belə qatılmır, seçkilərdə isə iştirak etmir.

 

L.Şövkət və E.Məmmədov barədə dediklərimizi İ.İsmayılova da şamil edə bilərik.

 

N.İmanov isə hazırda İqtisadiyyat İnstitutunun direktorudur.

 

Bu şəxslərin siyasətdə görünməmələrinin müxalifətin fəaliyyətinə ciddi təsiri olduğu qeyd edilir. Siyasi mübarizədə uğursuz sonluğun adlarını çəkdiyimiz siyasətçilərin ya fəaliyyətlərində passivliyin yaranmasına, ya da onların siyasətdən uzaqlaşmalarına səbəb olduğu vurğulanır.

 

Vətəndaş və İnkişaf Partiyasının sədri Əli Əliyev qənaətinə görə, bu siyasətçilərin geri çəkilmələrinin səbəbi ölkədə siyasi mühitin olmamasıdır:

 

“Belə olan şəraitdə onların ictimai rəyə təsirləri də həlledici olmur. Nə qədər ki, ölkədə siyasi meydan daraldılır, siyasətdə iştirak etməklə insanların siyasi karyera qurma imkanları sıfıra endirilir, partiya üzvlərinin və onların rəhbərlərinin karyerasının qeyri-mümkünlüyü aşkarlanır, bu kimi şərait daxilində siyasi fərdlərin uğurları olmayacaq. Onlar meydanda görünsələr belə bunun əvvəlki faydaları ola bilməz. Siyasi mühit olmayanda yeni qüvvələrin yetişməsi də mümkünsüz olur. Onu da deyim  ki, adları çəkilən şəxslərin siyasətdən getmələri və ya passiv olmaları barədə müxtəlif məlumatlar var. Onların içərisində hazırda hakimiyyətlə açıq şəkildə işbirliyində olanları da var. Bir qismin gizli şəkildə biznes, şəxsi maraqlarını təmin etməklə siyasətdən uzaqlaşdırılması halları var. Usanıb prosesdən geri çəkilənlər də var. Şəxsiyyətini qorumaq üçün proseslərə qatılmayanlar da mövcuddur. Hamı haqqında eyni fikri bildirmək olmur. Fərqli fikirlər həm də onu göstərir ki, bu insanların siyasətdən getmələrinin səbəbləri müxtəlifdir. Burada istənilən halda qınanılası məqamlar çoxdur. Siyasətdə nəticə olan zaman ortaya çıxıb mübarizə aparma görüntüsü yaratmaq, xalqın problemləri olan vaxt onun yanında olmamaq  qınanmalıdır. Məsələn, Qarabağ mövzusu heç kəsin fərdi mövzusu deyil. Onun üzərində təhlükə olduğu bir vaxtda bu şəxslərin Qarabağ mitinqinə qatılmaması, etirazda iştirak etməməsi, hətta öz siyasi mövqelərini belə ifadə etməmələri siyasətçiyə yaraşan hal deyil”.

 

AMİP katibi Əli Orucov bildirdi ki, Azərbaycan kimi ölkələrdə təcrübəli siyasətçilərin yetişməsi üçün on illər lazımdır:

 

“Eyni zamanda adlarını çəkdiyiniz siyasətçilər xarizmatik liderlərdir və əksəriyyəti hərəkatdan, çox çətin siyasi burulğanlardan keçiblər. Partiyanın, partiyalaşmanın, idarəçiliyin nə olduğunu yaxşı bilirlər. Cəmiyyətdə nüfuza və tərəfdarlara malikdirlər. Təsadüfü deyil ki, həmin siyasi liderlər partiyada sədrlikdən gedəndən sonra həmin partiyalarda ciddi təlatümlər və qopmalar baş verdi. Siyasi arenamız sanki boş göründü. Onların aktiv siyasətdən gedişləri ilə birlikdə cəmiyyətdəki aktivlik də səngidi. Yəni həmin siyasətçilər sanki siyasi proseslərin katalizatoru və lokomotivi rolunu oynayırdı. Təəssüflər olsun ki, zamanların sınaqlarından çıxaraq zəngin siyasi təcrübə qazanmış Etibar Məmmədov kimi siyasi liderlərimizin potensialından və təcrübəsindən Azərbaycan xalqının faydalanmasına imkan verilmədi. Etibar bəyi, Lalə xanımı, İsa bəyi, İlyas bəyi və digər siyasi liderlərin təbii ki, fəal siyasi meydanlarda yerləri görünür. Lalə xanım, İsa bəy, İlyas bəy kimi siyasi xadimlərimiz hakimiyyətdə təmsil olunaraq pis-yaxşı bacardıqlarını ediblər. Obrazlı desək, “aşkarlanmış xəzinədirlər.” Hər bir siyasətçinin öz zamanı və formada olduğu dövrləri olur. Bundan sonra yerini gənclərə, gənc siyasi nəslə verməlidir.

Əks təqdirdə siyasi proseslərin tormozlayıcısına çevrilirlər. Bu təbiidir. Siyasət də bir elm olmaqla inovasiyalara, yeniliyə və təşəbbüskarlığa daha çox meyllidir. Məsələn, Avropada gənc liderlər sürətlə populyarlıq qazanaraq siyasi mübarizədə ən yüksək uğurlar əldə etməkdədir. Bir də görürsən yeni yaranan hansısa partiya seçkilərin favoriti ola bilir. Çünki həmin yerlərdə demokratik dəyərlər var. Yaxud da fərqli ənənələr mövcudur. Azərbaycanda isə gənc siyasi liderlərin yetişməsi çox müşkül məsələdir. Xüsusən də müxalifət düşərgəsində. Baxmayaraq ki, Etibar Məmmədov kimi siyasi liderlər uzun müddətdir aktiv siyasi proseslərdə olmasa da, lakin etiraf etmək lazımdır ki, hələ də onların kölgəsi və təsiri siyasətdə ciddi sürətdə qalmaqdadır. Siyasətdə əsas söz sahibidirlər, cəmiyyət hələ də onların diktəsi ilə işləyir və onların fikirləri, atacaqları addımlar önəm daşıyır. Bunun müsbət tərəfləri ilə yanaşı mənfi tərəflərindən ən əsası da ondan ibarətdir ki, hətta gənc siyasi liderlər də bu təsirdən çıxa bilmirlər. Amma Azərbaycan siyasətinə yeni qüvvələrin, yeni simaların gəlməsi mütləq lazımdır. Bu bir estafetdir. Məncə, yanlışlıqları ilə bərabər adlarını sadaladığınız siyasi liderlərə ehtiyac var, həm də ona görə ki, özlərindən sonra siyasi varis qoymayıblar. Onlar xalq və millət qarşısındakı vəzifələrdən biri də özlərindən sonra bir necə siyasi varis yetişdirmək, Azərbaycanı etibarlı siyasi gələcəyinin təmin edilməsinə töhfələrini verməkdir. Bütün bunlarla yanaşı mən Azərbaycan siyasətində bir necə perspektivli siyasi liderlərin olduğu qənaətindəyəm və ümid edirəm ki, siyasi məkanda hər hansı boşluq uzun sürməyəcək. Etibar Məmmədovun özünün də hələ cağdaş Azərbaycanın siyasi və dövlətçilik tarixinə yazdıracağı səhifələr var”.

Xəbər lenti

InvestAZ

Ən çox oxunan xəbərlər

Olimpiya çempionumuzun Xətai rayon icra başçısından kiçik istəyi

Prezidentimizdən xahiş edirəm - ÜRƏYİM PARTLAYIR

Jurnalistlərimiz Dağlıq Qarabağa niyə GETMƏLİDİR?

Avropaya inteqrasiya müxalifəti bir araya gətirdi.

Tarix DAĞLIQ QARABAĞda qalanan alovdan danışacaq

"Beynəlxalq terrorizmlə mübarizə” mövzusunda keçirilən konfransda

Ermənistanın Qarabağ iştahı artır

AXH parçalanıb - bu da belə getdi...

Uşaqları internetdən uzaq tutmayaq

İncitdiyiniz insanların sayı-hesabı yoxdur

"Filə səs vermək istəyirdim, amma çiçəyə səs vermişəm"

Əli Kərimli-İlqar Məmmədov müqayisəsinə cavab

"Avropa İttifaqı Ancelina Coliyə İrandan daha çox pul ayırır"” 

“Əli və Nino” filmi İndoneziyanın üç şəhərində nümayiş olunacaq

Bulvara giriş bağlanır